Ik ook niet

“Ik heb op zich wel zin om weer naar Holland te gaan.”
“Ik ook.”

Het is stil. Edgar, de liefde van mijn leven en ik liggen in de hangmat op balkon. We wiebelen een beetje heen en weer. Edgar zet zich met zijn teen af tegen de verrotte balustrade van het balkon. De palmboom rechts van het balkon waait mee op het ritme van de wind.

“Ik niet”,  zegt Edgar.
“Ik ook niet.”

 

Leg die mooie vork terug op tafel!

Ik ben opgegroeid in Suriname, maar dit jaar heb ik voor het eerst Id ‘ul Fitre gevierd, het einde van de Ramadan (of zoals vriend R het noemt: Iedelfieder). Edgar, de liefde van mijn leven en ik waren uitgenodigd door de vader van F, een neef van vriend F nog van de basisschool. De broer van vriend F van de basisschool, F was er ook. De vader was de enige die niet F heette, maar A.

Vader A is echt een leuke man. Hij vertelde hoe Id ‘ul Fitre meestal gevierd wordt. Alle gemeenteleden van een Moskee  gaan langs de huizen van alle gemeenteleden om een beetje te eten. Let op: een beetje, want je moet veel huizen langs. Ik merkte toen hoe enshalla Edgar en ik waren, want na vader A zouden we ook nog bij de oma van vriendin C gaan Iedelfiederen. De tafel bij vader A lag vol lekkers. Roti met kip en aardappel. Kipsate’s. Vermicellicake. Edgar heeft zelfs nog een sappotille gegeten.

Neef F en zijn broer zaten op de bank terwijl wij aten. Vader A zat rechts van ons aan tafel verhalen te vertellen over zijn leven, met name zijn jeugd in Nickerie. Edgar en ik aten en aten. Het was heerlijk. Beleefd luisterden we tijdens het eten naar alle verhalen. In een relatie heb je op gegeven moment een soort telepatisch vermogen met je partner. Een soort blik die je elkaar werpt en waarbij je weet: je begrijpt wat ik nu bedoel.

Lees verder

Slippers

Edgar, de liefde van mijn leven en ik behoren nu officieel tot de elite van Suriname. Wij zijn vorige week naar eco & cultural resort Bergendal geweest. Vlak voor we weggingen, had de zomereditie van de Linda gekocht voor bij het zwembad waar toevallig twee gele slippers in maat 37 bijzaten. Bergendal is heerlijk. Het zwembad is top, het eten super en de lakens van het hemelbed, oh de lakens zijn zo zacht. Zo zacht.

Bij Bergendal kun je ook via een zipline over de toppen van de bomen zweven. Er zijn acht lijnen waar je overheen zoeft met als hoogtepunt de snelste over de Surinamerivier. Op weg naar de boot die ons naar de plek zou bringen, scheurde Edgars rechterslipper. Grote rouw aangezien dit de beste slippers ooit waren. Gelukkig had ik de Lindaslippers voorhanden. Ik gaf Edgar mijn slippers met bloemetjes en trok de gele dingen aan. Edgar verworp het walgelijke idee. “Ik ga toch niet met bloemetjes lopen.”

Lees verder

Mannen en steak

“Zullen we zo bij Pannenkoek en Poffertjeshuis gaan eten?”

Buiten op het balkon was Edgar, de liefde van mijn leven druk bezig het onderzoeksrapport van zijn stage te schrijven. Ik kwam net uit de douche na een dag werken en vleidde mezelf heerlijk in de hangmat.

“O lekker…”
Even waren we beide stil.
“Maar wat neem je dan?”, vroeg Edgar aan me.
“Mix schotel, duh.”

Pannekoek en Poffertjeshuis is ons favoriete restaurant in Suriname. Niet om de pannenkoeken of poffertjes, maar om de heerlijke steak, het broodje Chicky en de befaamde mix schotel. Kijk, bij een mix schotel krijg je frietjes, een barbecuebout, shoarma en gemarineerde garnalen. Plus drie stukje stokbrood met kruidenboter.

Ik hou van mix schotel.
“Ja, wil je deze keer niet steak nemen?”

Lees verder

Hypergriet

“Ik snap niet dat je tegen omkoperij bent, maar de verkeersregels aan je laars lapt!”

Edgar, de liefde van mijn leven begon rood te worden terwijl hij zijn frustratie uitte.

“Ik lap de verkeersregels helemaal niet aan mijn laars.”
“Ik snap niet hoe je dat kan zeggen terwijl je net nog bijna twee mensen hebt omver gereden?!”

De discussie was ontstaan terwijl we, as I type, op een terras zitten. We zijn vandaag naar een resort gegaan waar ik eens rustig ongestoord kan schrijven en de eigenaresse kwam net vragen of we wat wilden eten. Dat mochten we dan bestellen bij de Hindoestaan daar achter bij de bar. Gelijk erna wees ze naar de creoolse (JAWEL CREOOLSE) man achter haar: “Die niet.”

Het moment dat ze wegliep, barstte ik los tegen Edgar. “Hoe kan ze nou niet het verschil weten tussen een creool en een hindoestaan. Rascistisch is het. Rascistich!” Lees verder

Dikke gouden billen

Ergens in het begin van de Maagdenstraat klopten Edgar, de liefde van mijn leven en ik op de deur van een juwelier. Een brede bewaker stond op, deed de binnenste traliedeur van het slot en opende galant de voordeur. We stapten naar binnen. Het was de zoveelste juwelier die we binnenstapten. De Maagdenstraat heeft meer dan vijftig goudchinezen, maar dit was een van de enige winkels waar ze ook op bestelling werkten.

We bekeken secuur alle ringen. Ik vond alles wel mooi, maar Edgar is heel kritisch. Het enige boogje is te schuin, ergens was een diamantje niet goed gepolijst. Vraag me niet waarom, maar hij is een kenner, kennelijk. De zoektocht naar de perfecte trouwring is al weken bezig. Ik wil Surinaams goud, want: goud uit Suriname, need I say more? Edgar wil een perfecte ring. Dat zijn de eisen zo om en nabij.
Lees verder

Wit

“Ik word zo melancholisch.”
Vanachter de computer zeg ik de zin tegen mijn collega’s in de ruimte, op dat moment alleen E.

“Nog twee weken. En dan ben ik alweer klaar hier. En dan ga ik al bijna weer terug. Naar Holland.”
Vertwijfeld gooi ik mijn handen in de lucht.

“We gaan je missen. We gaan je echt missen.”
Ik kijk E dankbaar aan.

“Ook al ben je wit. We gaan je echt missen.”
Ze gooit haar hoofd achterover en lacht heel hard.

Lekker is dat.

 

Wij willen airco!

Op kantoor van het bekende Surinaamse opinieblad waar ik werk is er geen airco. Wij werken met drie vrouwen, de grote baas (een man) en een stuk of wat freelancers die zo af en toe komen aanwaaien. Ik ben een van de eerder genoemde drie vrouwen. Het is altijd heel gezellig op kantoor. We maken grapjes, lunchen uitgebreid en schrijven onze artikelen tussen de bedrijven door. We werken in een prachtig monumentaal pand met uitzicht op de Palmentuin. Wat wil je nog meer? Airco!

De drie vrouwen, waaronder ik, zijn Surinaams. En Surinamers houden van airco. Wij kunnen niet tegen de hitte die iets voor enen naar binnen sluipt en pas verdwijnt als het eens lekker gaat hozen. Wij willen frisse wind. Wat zeg ik: koude wind!  Lees verder

French Manicure

Een manicure is het meest onzinnige wat je als vrouw kunt doen. Maandag was ik wat vroeger vrij van ’t werk en sinds mijn nagels nog nooit zo lang en mooi waren als nu, besloot ik me onder te dompelen in de weldaad van een manicure, dacht ik. Zoals wel meer in het leven van de vrouw was het beeld wat ik hiervan had sterk beinvloed door films en series als Sex and the City, met name die scene waar Carrie en haar vriendinnen een pedicure nemen en het over mr Big hebben. Een pedicure verschilt vast niet veel van een manicure, want hoeveel verschillen je voeten nou werkelijk van je handen. Nagels zijn nagels hea.

Een paar dagen eerder had J, een goede vriend van mijn zus N ons nog uitgebreid vertelt hoe je op je strepen moet staan. Hilarische verhalen waar hij in winkels  om managers en omgeboekte vliegtickets riep, stroomden rijkelijk over de tafel waar ons afscheidsmaal lag uitgesteld. De dag erna gingen mijn lieve zusjes met aanhang terug naar het koude thuis en bleven Edgar, de liefde van mijn leven en ik alleen achter. Nog een reden om mijzelf te verwennen met een manicure, dacht ik.

Lees verder

Het is in theorie. In Theorie!!!

Het begon met de vraag of ik hier geboren was. Collega H was geinteresseerd. Zij is Hollands en net met haar man en baby C terug van zes weken verlof bij familie aldaar. Ik begon uitvoerig te vertellen over mijn ouders die in 1980 (pardon 1981 (of toch 1980?)) naar Suriname waren gegaan, fier de hele coup en chaos getrotseerd hadden en uiteindelijk in 2002 terug waren gegaan naar Nederland, met de drie schelpen van kinderen.

H keek oprecht emotioneel had ik het idee toen ik mijn uitvoerige levensgeschiedenis op tafel legde. Was wild enthousiast toen ik over de bekende uitgeverij repte die met mijn verhaal in zee wil gaan. Zei zo af en toe iets troostends of vertelde iets uit haar eigen leven. Kortom: we hadden echt zo’n fijn goed gesprek zoals alleen vrouwen kunnen hebben die elkaar begrijpen. Ik zal een kort fragment met jullie delen:

Lees verder